Yetmişli Yıllar Eğitim Sanat - Atletizm Yüksek Atlama
Bir zamanlar, yetmişli yıllarda yurtdışına giderek kendimi eğiteceğimi düşündüğüm zamanları hatırlıyorum. Kalbim hala atletizmin büyüleyici çekiciliğinde idi. Antrenör olup gençleri eğitecektim, kalbimi kaptırdığım yerin naresi olduğunu düşünürken, yüksek atlama mistik gücüne hizmet vermeyi amaç edinmiş buldum. Amerika yolunu tuttum, hayat şartları içinde boğuşmaya ve geleceğimi kazanmayı amaçlamıştım. Oysa kaderin cilvesi bana da bir başka hayat yolu gösterdi, eğitim adamı oldum olmasına da istediğim bu değildi elbette. Yirmi sene sonra Türkiye’ye döndüm ve kalbim hala bıraktığım yerde atmağa devam ediyordu.
Türkiye’de neler oluyor neler değişmiş bir bakalım demiştim. Biraz değişiklik olabilir diye bakışlarımı olumlu yönde geliştirirken, eski hamam eski tasın içinde olan biteni hâlâ anlayamadım. Sizleri bilmem ancak ben de gençlere nasıl yardım edebilirim? Yarım bıraktığım görevimi (spor eğitimi - atletizmde yüksek atlama) kendi adıma olmasa bile, genç yeteneklerimize yardımcı olmak için ne yapabilirim diye düşünmeden kendimi alamadım. Onca yılların birikimi bir kenara bırakıp kendinden başkalarını düşünmeyenlerin kervanına katılmalı mıyım dersiniz? Yarım kalan sanat aşkımı yeşertecek ortamlara girmek gerekmez mi? Bu sorulara cevap ararken, kendimi atletizmimn yüksek atlama sahalarında buldum. Yarınların sporcuları var gücüyle çalıştığını görünce gözlerim yaşardı. Başarı yarışını yarım bıraktığım atletizm tutkusu, birçok genç beyinlerde devam ettiğini gördüm.
Yetmişli yıllarda atletizme gönül vermiş kişilerin hâlâ çabalarının sürdüğünü, kendilerinin yapabileceğinin en fazlasını yapan kişiler olduğuna inanıyorum. Sayılarının azınlıkta olmasına rağmen aralarına katılmak istesem, nasıl bir tepki ile karşılaşırım? Bilemiyorum desem yalan olmaz elbette. Tavşan dağa küsmüş dağın haberi belki de yoktur hesabı serzenişte bulunmaktansa, taşın altına elimi koymak gerektiğini algılamam uzun sürdü. Atmış yaşında olmama rağmen, üzerime düşen görevi yapmanın zevkini yaşamak istedim. Beni tanıyanlarla, yetmişli yılların altın çocukları bu günün bireyleri arasında; yüksek atlama çıtasının yakınlarında bir yerlerde olmalı. Türkiye’de neler oluyor demek için bir araya gelmekle işe başlamak gerektiğine bu gün bile hala inanıyorum. Yılların birikimi işe yaramalı, paylaşım rüzgarlarında uçurtmaların gökyüzünde dalgalanma zamanı olmalı. Atletizm yüksek atlama sevdalılarının uğrak noktası olmasını istediğim bu köşede, yazılarını ve birikimlerini paylaşacak her spor sevdalısına yer var, bize yazın biz yayınlayayım tanışalım ve birlikte çalışalım kaynaşalım isterim. Yetmişli uıllarda başlayan sanat atletizm ilişkisi, yüksek atlama sehpasının çıtası üzerindeki mavi gökyüzüne doğru hala yoluna devam ediyor. Sporseverleri de elbette peşinden sürüklemesi sonsuzluk çizgisine kadar sereceğine eminim. Olimpik meşale resimleri çizen ellerin, belki bir sonraki hayatta; istediklerini yapabilmesi mümkün olabilir diye düşünüyorum hepinize saygılarımla şen ve esen kalınız.
Yazan: eleştiri yazarı ve kuantum düşünce gurubu başkanı Ahmet Nuray Kaynakça: Eğitim ve sanat arşivi içindeki, yetmişli yıllar yüksek atlama atletizm gönüllüleri makale yazılarından derlenmiştir. Ön sayfada bulunan galeri sekmesine girerseniz, atletizm hakkında onlarca yazının konularına erişebilirsiniz. Atletizm uğruna yapılan heykellerin resimlerini görmenizde fayda var sanırım. Atletizm'de yüksek atlama ile ilgili tecrübelerimi, galeri bölümündeki atletizm köşesinde sizlerle paylaşacağım.
Yeni Sayfa 1
Bu sitedeki eserler ve yazıların tüm hakkı Heykeltıraş Ahmet Nuray'a aittir.
Bir zamanlar, yetmişli yıllarda yurtdışına giderek kendimi eğiteceğimi düşündüğüm zamanları hatırlıyorum. Kalbim hala atletizmin büyüleyici çekiciliğinde idi. Antrenör olup gençleri eğitecektim, kalbimi kaptırdığım yerin naresi olduğunu düşünürken, yüksek atlama mistik gücüne hizmet vermeyi amaç edinmiş buldum. Amerika yolunu tuttum, hayat şartları içinde boğuşmaya ve geleceğimi kazanmayı amaçlamıştım. Oysa kaderin cilvesi bana da bir başka hayat yolu gösterdi, eğitim adamı oldum olmasına da istediğim bu değildi elbette. Yirmi sene sonra Türkiye’ye döndüm ve kalbim hala bıraktığım yerde atmağa devam ediyordu. 
